درخت، موهبتی است که خداوند آن را برای آسایش و آرامش بشر آفریده و فایده های فراوانی دارد چراکه بسیاری از نیازهای انسان را برآورده می کند. دیدن مناظر زیبای درختان در طبیعت، دل و جان انسان را صیقل داده و آرامش خاصی بر قلب او حاکم می کند. درخت، از آفریده های زیبای خداوندی و یکی از مظاهر عظمت و قدرت پروردگار است که وجودش گواهی بر یگانگی خالق هستی است.
این جاندار بی زبان ازگرانبهاترین آفریده های خداوند دانا برای آدمی است و به دلیل نقش حیاتی كه در زندگی تمامی موجودات زنده علی الخصوص انسانها دارا می باشد در سالنامه جمهوری اسلامی ایران روز پانزدهم اسفند بنام روز درختكاری نامیده شده است و ازآنجا كه حیات درخت به عواملی نظیر آب ، خاك و هوا بستگی صد در صد دارد كه توسط مسئولین امر سالهاست كه تحت عنوان هفته منابع طبیعی (15 الی 21) اسفند برنامه های متعدد آموزشی ، اطلاع رسانی و درختكاری اجرا می گردد به نقش و اهمیت درخت در زندگی انسانها و با توجه به فرا رسیدن فصل درختكاری به شیوه های صحیح كشت درخت اشاره گردد.

پانزدهم ماه عبری شواط برابر دوم بهمن ماه مصادف با جشن مذهبی ایلانوت است. این روز در اعتقادات یهود اول سال درختان محسوب می شود. مبنی زمانی محاسبه برخی از قوانین شرعی مربوط به استفاده از محصولات كشاورزی و میوه هی درختان تازه كاشته شده، یلانوت می باشد.
ایلانوت یا جشن درختان، یکی از آن‌ها است. ایلانوت تقدیس و بزرگداشت درختان و گیاهان و آفریننده‌ی آنها در دین یهود است. یهودیان، همه ساله در پانزدهمین روز از ماه شواط، میوه‌های مختلف را با خواندن دعاهای مخصوص می‌خورند و خداوند بزرگ که جهان هستی را ب این همه شگفتی و تنوع آفریده است، سپاس می‌گذارند. از میوه‌هایی که در شب ایلانوت خورده می‌شود: زیتون، خرما، انگور(کشمش)، انار، انجیر، جو و گندم که دارای اهمیت خاصی هستند، در رأس قرار دارند.
فلسفه کلی مراسم ایلانوت، برکت دادن محصولات درختی و زمینی است و با گفتن براخا (دعا) همگی خواستار آن می‌شوند که درختان در سال آینده، هر چه بیشتر پرثمر گردند.
در تلمود، پانزدهمین روز از ماه عبری شواط، آغاز سال درختان و روز سرنوشت آنان نام گرفته است و این روز، مناسبت‌ترین تاریخ برای آغاز درختکاری تشخیص داده شده است.
در کتب مقدس یهود، از قوانین بسیاری مبنی بر عدالت اجتماعی مربوط به زمین و کشاورزی و کاشتن درختان و حفظ اصالت طبیعت سخن رفته است. در تورات مقدس، «کتاب لاویان فصل 19 آیه 23»، کاشتن درختان به صورت یک فرمان تاکید شده است: «هنگامی که وارد سرزمین می‌شوید از هر نوع درخت‌های خوراکی غرس کنید». علمای یهود نیز درختکاری را توصیه نموده‌اند تا جایی که ربان یوحانان بن زکای دانشمند و رهبر بزرگ یهودیان پس از خرابی معبد دوم در تلمود می‌گوید: «اگر درختی را به قصد کاشتن در دست داشتی و به تو بگویند که ماشیح (ناجی جهان) ظهور کرده است، ابتدا درخت را در زمین بنشان سپس به استقبال ماشیح برو».

1- کتاب پیدایش فصل 2 آیه 9 : خدای متعال از زمین هرگونه درخت خوش‌نما و خوش خوراک را رویانید.
2- کتاب تثنیه فصل 20 آیه 19 : چنان‌چه بخواهی شهری را با جنگ محاصره و تصرف نمایی بر درخت آن شهر تبر نزن و آن را تلف نکن چون از ثمره‌ی آن می‌خوری پس آن را قطع نکن.
3- کتاب پیدایش فصل 26 آیه 12: اسحق در آن زمین زراعت نمود در آن سال صد برابر یافت، خداوند او را متبارک نمود.
4- مزامیر داود فصل 92 آیه‌های 13 و 14 : شخص صدیق (مؤمن) چون درخت خرما خواهد شکفت و مثل سرو آزاد نمو خواهد کرد. آنان که در خانه‌ی خدا غرس شده‌اند، در صحن‌های خدای ما خواهند شکفت.
5- مزامیر داود فصل 1 آیه 3 : (شخص مؤمن) چون درخت نشانده در جلوی نهر آب خواهد بود که ثمره‌ی خود را در موسمش می‌دهد و برگ آن پژمرده نمی‌شود.

در سرزمین ما ایران، از روزگاران باستان، درخت، مقدس شمرده شده است و زرتشت درختکاری و آبادانی زمین را کرداری نیک می‏دانسته است.
در کتاب وندادید آمده است که زرتشت از اهورامزدا می‏پرسد که:«ای آفریننده جهان! مینوی چه کسی زمین را بیشتر خوشحال می‏کند؟» اهورامزدا پاسخ می‏دهد: «کسی که بیشترین مقدار کشت کند و بیشترین مقدار درخت بکارد و علوفه سبز تولید کند و زمین را سیراب سازد. »
اهمیت توجه به محیط زیست و درخت کاری برای زرتشتیان و اعتقاد به چهار عامل آفرینش در میان زرتشتیان بسیار قوی است و پدر و مادرها کمک می‌کنند فرزندانشان به این اصول توجه کنند. کودکان و نوجوانان زرتشتی می‌دانند که آنچه که امروز کاشته می‌شود، برای فردای آنهاست...
و ما چه باشیم و چه نباشیم برای فرزندان و نوادگان مان این نهال ها را می‌کاریم. کودکان زرتشتی چه در مدارس و چه در آموزش هایی که به آنها می‌دهیم می‌آموزند که محیط زیست چقدر برای ما مهم است و درخت کاری ضمن اینکه جامعه را سبزتر نگاه می‌دارد، به بهتر بودن زندگی هم کمک می‌کند.

یکی از زیبایی های دین مبین اسلام کامل بودن آن است. به تعبیر دیگر در این دین هیچ چیز ارزشمندی نادیده گرفته نشده و از قلم نیفتاده و بر هر چیز به میزان اهمیت آن مورد امر یا نهی قرار گرفته است.
یکی از این ارزشمندی ها و از جمله نعمتهای الهی که در قرآن کریم بسیار بر آن تأکید شده است، درخت است. گرچه در نظر نخست، درخت موضوع قابل توجه و دقت نظری نیست تا یک دین جاویدان در عصر جاهلیت بر اهمیت آن تاکید ورزد اما دقت فزون تر نشان از آنست که این نعمت الهی یكی از زیباترین مظاهر خلقت و جلوه ای از تجلیات آفریدگار عالم است. درخت از گرانبهاترین آفریده های خداوند دانا برای انسان است و به دلیل نقش حیاتی كه در زندگی تمامی موجودات زنده به خصوص انسانها دارا می باشد در اسلام مورد توجه خاص قرار گرفته است.
درخت نماد آبادانی و شاخص سبزی و خرمی و مظهر زندگی و باعث تلطیف هوا و موجب آسایش و رفاه انسان، و صفا و پاكی طبیعت می باشد. به همین خاطر یكی از مواهب و نعمت های خداوند در آخرت و یكی از ویژگی های بهشت و رضوان حق تعالی كه در آیات كریمه و روایات شریفه بارها به آن اشاره شده است، درخت می باشد: وَ بَشِّرِ الَّذینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ أَنَّ لَهُمْ جَنَّاتٍ تَجْری مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ كُلَّما رُزِقُوا مِنْها مِنْ ثَمَرَةٍ رِزْقاً قالُوا هذَا الَّذی رُزِقْنا مِنْ قَبْلُ وَ أُتُوا بِهِ مُتَشابِهاً وَ لَهُمْ فیها أَزْواجٌ مُطَهَّرَةٌ وَ هُمْ فیها خالِدُونَ؛[ بقره/25] به كسانى كه ایمان آورده، و كارهاى شایسته انجام داده‏اند، بشارت ده كه باغهایى از بهشت براى آنهاست كه نهرها از زیر درختانش جاریست. هر زمان كه میوه‏اى از آن، به آنان داده شود، مى‏گویند: «این همان است كه قبلا به ما روزى داده شده بود. (ولى اینها چقدر از آنها بهتر و عالیتر است.)» و میوه‏هایى كه براى آنها آورده مى‏شود، همه (از نظر خوبى و زیبایى) یكسانند. و براى آنان همسرانى پاك و پاكیزه است، و جاودانه در آن خواهند بود.

پیامبر صلی الله علیه وآله :
مَن نَصَبَ شَجَرَةً و صَبَرَ عَلی حِفظِها والِقیامِ عَلَیها حَتّی تُثمِرَ كانَ لَهُ فی كُلِّ شَی‏ءٍ یُصابُ مِن ثَمَرِها صَدَقَةٌ عِندَاللَّهِ
هر كس درختی بكارد و در نگهداری آن بكوشد تا میوه دهد ، در برابر هرچه از آن میوه به دست آید ، پاداشی نزد خدا خواهد داشت (میزان الحكمه ، ح 9143)
پیامبر صلی الله علیه وآله :
ما مِن رَجُلٍ یَغرِسُ غَرساً إلاّ كَتَبَ اللَّهُ لَهُ مِنَ الأجرِ قَدرَ ما یَخرُجُ مِن ثَمَرِ ذلِكَ الغَرسِ
هر كه نهالی بكارد ، خداوند به مقدار میوه‏ای كه از آن درخت به دست می‏آید ، در نامه اعمال او پاداش می‏نویسد(كنزالعمّال ، ح 9057)
امام صادق ‏علیه السلام :
اِزرَعُوا و اغرِسُوا وَاللَّهِ ما عَمِلَ النّاسُ عَمَلاً اَجَلَّ و لاأطیَبَ مِنهُ
كشت كنید و درخت بنشانید ؛ به خدا قسم آدمیان كاری برتر و پاك‏تر از این نكرده‏اند (بحار الأنوار ، ج 103 ، ص 68 )