در ایران از دیر باز کاشتن درخت و گیاه اهمیت خاص داشته و مورد توجه بوده ، چنانچه در نگاره ها و آثار باستانی مانند حجاری های دورة هخامنشی در تخت جمشید نماد درخت زندگی یا سرو دیده می شود. سرو به دلیل اینکه درختی همیشه سبز است همواره در ایران از اهمیت خاصی برخوردار بوده است . سرو4000 ساله در نزدیکی ابرقو ( یزد ) وجود دارد که آن را سرو زرتشت هم می نامند. غیر از نگاره ها و حجاری ها در پارچه بافیها هم به گونه ای نماد گیاه یا درخت همان سرو خمیده که بعدها ( ترمه ) نامیده شد دیده می شود. در سایر هنر های ایرانی مانند مینیاتور هم درخت جای ویژه ای دارد .
در اوستا یکی از شش مرحله آفرینش را آفرینش گیاه می دانند. در باور سنتی زرتشتیان جشن « گاهنبار ـ ( چهرة ) ایاثرم کاه برابر با مرحلة چهارم آفرینش و هنگامی است که خداوند، گیاه و رستنی ها را آفرید ه است، بنابراین روایت در این 5 روز جشن می گیرند و خداوند را برای آفرینش گیاه سپاس و ستایش می کنند .
کاشتن گیاه و درخت هم از قدیم در ایران رواج داشته چنانکه هر فرد زرتشتی به هنگام زایش و تولد فرزند خود موظف بود یک نهال ( غالباٌ درخت سرو ) را بکارد و درخت را به نام فرزند خود بنامد . همراه با بزرگ شدن نهال و درخت ، فرزند هم بزرگ و برومند می شد. این اندیشه هنوز هم بین زرتشتیان رایج است .
کاشتن سبزه یکی از رسوم نوروزی است که از روزگار باستان در بین ایرانیان رواج داشته است. حدود 25 روز پیش از نوروز دوازده ستون از خشت خام اطراف حیاط دربار برپا می کردند و بر فراز هر ستون یک نوع از دانه های حبوبات را می کاشتند. روز ششم فروردین یعنی خرداد روز، با سرود خوانی و نواختن ساز ها محصول را که فراهم آمده بود بر می داشتند. این ستون ها همچنان تا روز شانزدهم بر پا بود آنها به رشد دانه ها توجه می کردند هر کدام که بهتر و بلند تر بود تفأل می زدند که در آن سال آن محصول بیشتر بار خواهد داد.
در اوستا ( ادبیات زرتشتی ) فروغ یا فرشته نگهبان گیاه در روی زمین، خرداد امشاسپند است . خرداد همان واژة « هَئه اوروتات » اوستایی به معنی جاودانگی است و گیاه نمادی بر آن و نشانی از زندگی و جاودانه بودن است .
کاشتن گیاه و درخت هم از قدیم در ایران رواج داشته چنانکه هر فرد زرتشتی به هنگام زایش و تولد فرزند خود موظف بود یک نهال ( غالباٌ درخت سرو ) را بکارد و درخت را به نام فرزند خود بنامد . همراه با بزرگ شدن نهال و درخت ، فرزند هم بزرگ و برومند می شد. این اندیشه هنوز هم بین زرتشتیان رایج است .
کاشتن سبزه یکی از رسوم نوروزی است که از روزگار باستان در بین ایرانیان رواج داشته است. حدود 25 روز پیش از نوروز دوازده ستون از خشت خام اطراف حیاط دربار برپا می کردند و بر فراز هر ستون یک نوع از دانه های حبوبات را می کاشتند. روز ششم فروردین یعنی خرداد روز، با سرود خوانی و نواختن ساز ها محصول را که فراهم آمده بود بر می داشتند. این ستون ها همچنان تا روز شانزدهم بر پا بود آنها به رشد دانه ها توجه می کردند هر کدام که بهتر و بلند تر بود تفأل می زدند که در آن سال آن محصول بیشتر بار خواهد داد.
در اوستا ( ادبیات زرتشتی ) فروغ یا فرشته نگهبان گیاه در روی زمین، خرداد امشاسپند است . خرداد همان واژة « هَئه اوروتات » اوستایی به معنی جاودانگی است و گیاه نمادی بر آن و نشانی از زندگی و جاودانه بودن است .