1- جنگل های شمال ایران (البرز)
از نظر جغرافیای جنگل،جنگل های شمال ایران به طور کلی جزو جنگل های سبز تابستانی یا جنگل های پهن برگ خزان کننده به شمار می آیند که به صورت موضعی دارای جنگل های مدیترانه ای نیز میباشد.از نظر جغرافیای گیاهی جنگل های شمال ایران در منطقه رویشی هیرکانی قرار دارند و به همین علت به جنگل های هیرکانی نیز مشهورند.هرچند منطقه هیرکانی به طور دقیق تر قسمت اعظم استان مازندران و تمام استان گلستان را شامل می شود.مساحت جنگل های شمال البرز در گذشته دور در حدود 5 میلیون هکتار براورد می شود.
با توجه به ارقام و آمار رسمی موجود می توان گفت که مساحت جنگل های شمال کشور در حال حاضر (1383)87/1 میلیون هکتار است.که نزدیک به 2/1 میلیون هکتار آن تجاری و 67/0 بقیه جزو جنگل های حفاظتی یا حمایتی محسوب می شوند.
جنگل های شمال ایران از آستارا شروع و تا دره گلی داغی بجنورد ادامه می یابد. جنگل های شمال از نظر گونه درختی و درختچه ای جزو جنگل های غنی از گونه،محسوب می شود و تقریبا 80 گونه درختی و 50 گونه درختچه ای به صورت طبیعی دراین جنگل ها یافت می شود.جنگل های شمال البرز در حقیقت باقیمانده جنگل های دوران سوم زمین شناسی یعنی دوران Tertiary می باشند.
گونه هایی ازقبیل انجیلی،بلندمازو،لرگ،لیلکی و سفید پلت در جنگل های شمال ایران به فراوانی یافت می شودکه در اروپا جزو فسیلهای دوران سوم محسوب می شوند.علاوه بر گونه های فوق،گونه زربین نیز که امروزه در مناطق مدیترانه ای اروپا وجود دارد و در جنگل های شمال ایران نیز یافت می شود جزو گونه های متعلق به دوران سوم است. راش،ممرز و بلند مازو در حقیقت مهم ترین گونه های درختی جنگل های شمال ایران هستندکه درصد ترکیب بلندمازو نسبت به گذشته کاهش و درصد ممرز نسبت به گذشته افزایش یافته است.

2- جنگل های ارسباران
در قسمت شمال غربی ایران جنگل هایی وجود دارند که محدود به منطقه ارسباران می شوند.این جنگل ها در شمال شرقی استان آذربایجان شرقی و حد فاصل استان گیلان و مرز آذربایجان قرار دارند و بیشتر در جنوب رود ارس و کوههای قراچه داغ متمرکز می باشند. متاسفانه امروزه فقط حدود 160 هزار هکتار از این جنگل ها باقی مانده است. و اکثر این جنگل ها به صورت شاخه زاد هستند. از نظر جغرافیای جنگل،جنگل های ارسباران متعلق به جنگل های کوهستانی پهن برگ مخلوط هستند که حد فاصل بین جنگل های نم پسند شمال البرز و نیمه خشکی پسند مناطق استپی و جنگل های زاگرس به حساب می آیند.از نظر ترکیب گیاهی این جنگل ها بیشتر به جنگل های شمال ایران شباهت دارند ولی درجه تخریب این جنگل ها بیشتر از جنگل های شمال البرز می باشد.
گونه های مهم ارسباران :زغال اخته ،بارانک،شفت،فندق،درخت پر،سماق،هفت کول ......

کوههای زاگرس که از شمال غرب تا جنوب غرب ایران گسترش می یابد به علت جذب رطوبت ابرهای باران زا از نواحی غربی با مبدا دریای مدیترانه،شرایط لازم را جهت استقرار و گسترش پوشش جنگلی به وجود آورده است.مساحت جنگل های زاگرس در گذشته بیش از 10 میلیون هکتار بوده است.مساحت فعلی این جنگل ها در حال حاضر در حدود 5 میلیون هکتار می باشدکه گونه غالب آن بلوط ایرانی Quercus persica است.
ناحیه رویشی زاگرس شامل سلسه جبال زاگرس، وسیع‌ترین و اصلی‌ترین رویشگاه گونه‌های مختلف بلوط در ایران بوده و به همین دلیل این منطقه از اهمیت بسیار ویژه‌ای برخوردار است. جنگل‌های بلوط منطقه زاگرس از منتهی الیه شمال غربی ایران (استان آذربایجان غربی) آغاز و سپس غرب (استان‌های غرب کرمانشاه و ایلام و لرستان) و جنوب غرب ایران (استان‌های کهگیلویه و بویراحمد و فارس) را طی می‌کند. در بین ۱۱ استان واقع در ناحیه رویشی زاگرس، استان‌های فارس، لرستان و خوزستان مقام‌های اول تا سوم را از نظر وسعت رویشگاه‌های جنگلی و درختی دارا می‌باشند. جنگل‌های زاگرس با گستردگی در ۱۱ استان کشور با ۶ میلیون هکتار مساحت، ۴۰ درصد جنگل‌های ایران را تشکیل می‌دهند که حدود ۷۰ درصد تیپ گونه‌های جنگلی زاگرس را بلوط‌ها شامل می‌شوند. بارندگی این ناحیه از ۶۰۰ میلیمتر در قسمتهای شمالی تا ۳۰۰ میلیمتر در جنوب غرب در نوسان است. اقلیم منطقه نیز مدیترانه ای نیمه خشک با زمستانهای سرد است.
گونه های مهم درختی جنگل های زاگرس:دارمازو،بلوط ایرانی،بادام کوهی،زرشک،انجیر،گردو،انار،ولیک،ارس،سرو کوهی.....

فلات مرکزی ایران به علت خصوصیات جغرافیایی و اکولوژیک به طور کلی جزو مناطق خشک ونیمه خشک غیرجنگلی محسوب می شود.این ناحیه در حقیقت وسیع ترین ناحیه رویشی کشور است و شامل شیب های جنوبی البرز،ارتفاعات شمال شرقی کشور و مناطق کویری و مرکزی می باشد.کمبود بارش سالانه ،گرمای زیاد،خاک های شور و سایر عوامل اکولوژیک حاکم براین نواحی برای ایجاد یک پوشش جنگلی انبوه مناسب نیستند.وسعت این منطقه زیاد است و بیش از نیمی از سطح کشور را می پوشاند.فلات مرکزی ایران به دلیل وسعت زیاد،ناهمواریهای گوناگون،کویرهای نمک و لوت از تنوع اقلیمی زیادی برخوردار است و باعث پیدایش رویشهای مختلف بیابانی از قبیل جوامع تاغ و گز ،جامعه درمنه-گون و جوامع گیاهی مناطق استپی کوهستانی شده است.
خشکی منطقه ،پایین بودن میزان بارش سالیانه و خشکی بیش از حد در فصل رویش جزو ویژگی های اکولوژیک منطقه ایران و توران محسوب می شود.وجود شرایط نامساعد اکولوژیک در این منطقه باعث شده است که اکثر گیاهان بومی این ناحیه دارای دو خواب گیاهی زمستانه و تابستانه باشند. جالب توجه است که با وجود چنین شرایط سختی ،این مناطق از نظر داشتن گونه های خشکی پسند جزو غنی ترین مناطق نیمکره شمالی است.
مساحت کلی جنگل های فلات مرکزی با در نظر گرفتن تراکم های موجود کلا در حدود 3 میلیون هکتار برآورد می گردد که می توان به طور یقین گفت که در گذشته اولا سطح پوششهای پراکنش،تراکم و تنوع گونه ها مخصوصا درختان در همین سطح به مراتب بیشتر و بهتر از وضعیت امروزی بوده است.
مهم ترین گونه های جنگل های فلات مرکزی :پسته،بادام معمولی،گون،گز،تاغ،اسکنبیل،ارس،قیچ،خرما،بنه.....

این جنگل ها بصورت پراکنده گاهی کم پشت و گاهی متراکم در مناطق مختلف جنوب استان خوزستان، بوشهر، هرمزگان و جنوب استان سیستان و بلوچستان و همچنین جزایر تنگه هرمز و خلیج فارس یافت می شوند.مساحت این جنگل ها را 500 هزار هکتار برآورد کرده اند. در این نوع مناطق اقلیم خشک گرمسیری(نیمه استوایی حکم فرماست و کلا فاقد یخ بندان است. تسلط اقلیم گرمسیری در این مناطق طوری است که گونه خرما به خوبی رشد می کند.
در نواحی ساحل خلیج فارس و دریای عمان بین بندر لنگه و بندرعباس، جزیره قشم و بندرعباس و میناب و اطراف چابهار در سواحلی که در موقع جزر و مد دریا آب جریان مییابد و یک حکم باتلاقی تشکیل می دهد درختانی از قبیل حرا(Avicennia marin) و چندل (Rhizophora) (سواحل دریای عمان) رشد می کنند که رویش های خاصی به نام مانگرو (mangrove) تشکیل می دهند و این رویش ها در حقیقت یک نوع جنگل مانگرو یا ماندابی می باشند که در مناطق نیمه استوایی در سواحل دریاها و رودخانه ها یافت می شوند.
مهم ترین گونه های سواحل خلیج فارس و دریای عمان شامل : خرما، حرا،کهورک، کرت، چریش، شیشم، چندل و ....می باشند.